A gorgeous morning!

I am the deceased
And I the burning pyre
Now flames, now smoke
Spend out all life's ire
And slowly but surely
Into myself do I retire.

അജ്ഞാതനായ  എന്റെ കൂട്ടുകാരാ,

നിന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലെ
ആരുമറിയാത്ത  ഭാഷയിലെ
പാടാതെ പോയ  പാട്ടിലെ
കേള്‍ക്കാത്ത  വരിയിലെ
കാണാത്ത  വാക്കിന്റെ
നുകരാത്ത  ഏതോ അര്‍ഥം പോലെ,

എനിക്ക്  പോലും തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത
നിന്റെ  ലോകത്തിലെ
ഞാന്‍ !!

ഓരോ മനുഷ്യനും ഓരോ ഗ്രഹം തന്നെയാണ്. മിക്കവാറും മറ്റേതോ ഒരു ഗോളത്തെ ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന, രണ്ട്  ധ്രുവങ്ങളുള്ള  , ഋതുഭേദങ്ങള്‍ ഒക്കെയുമുള്ള  ഏകാന്തതയുടെ താഴ്വരകള്‍. അവന്റെ ഉള്ളിലെ ലോകം മറ്റൊരാള്‍ക്കും കാണാനോ അറിയാനോ കഴിയില്ല. മറ്റൊരു ഭാഷയും സംസ്കാരവും ഒക്കെയുള്ള  ഓരോ അന്യ  ഗ്രഹങ്ങള്‍!

ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടി വിശ്വാസങ്ങള്‍ മെനഞ്ഞ്  , അവയാല്‍ സുരക്ഷിതമെന്നു തോന്നുന്ന  ഒരു കൂടൊരുക്കി അങ്ങനെ ജീവിച്ചുകൂട്ടുന്നു! എന്നിട്ടും ആര്‍ക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി അവര്‍ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കൂടുകളില്‍ നിന്ന്  പുറത്തുവരാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷെ ലോകം പറയുന്നതോ കേള്‍ക്കുന്നതോ അവരുടെ ഭാഷയല്ല. മനസ്സിലാക്കപ്പെടാതെ, മറ്റൊരുവനെ മനസ്സിലാക്കാതെ എന്തിനൊക്കെയോ വേണ്ടി അനുഭവിക്കുന്ന  ഒരു കഠിന  യാതന മാത്രമാകുന്നു ജീവിതം. സ്വന്തം വേദനയെപ്പോലും മനസ്സിലാക്കാനാകാതെ...

When everything seems...

This running seems never to end.
Wander aimlessly,
Be pulled into a current,
And run...
You tell me I'm running away.
But,
Why don't you??

And then again,
After having run for days on end
I always reach a dead end
Without an exit,
And no option of returning -
There's simply no About-turn in this game.

Stuck!!
Stuck in the quicksand of meaninglessness
I'm still searching for the escape,
Not just for me,
But for you too.

...

sentences
trailing in the wind

kites
bound to the ground
with their strings flying instead

masks
turned inside out
revealing
the very emotions they were meant to hide



(No, I did not make a statement.)

Journeying on...

Yes, I journey on.

Sometimes stopping, sometimes speeding on. At times being carried away by currents of wind and the currents of the ocean. At other times, being stopped by things floating in the water, or simply reaching stagnant water that does not flow nor allow one to flow. Yet, I journey on, for this journey has no end. Iska koi ant nahin hai.

I realize, each time I look back, and each time I look ahead, that this journey is, and has always been, all about finding out who and what 'I' am. I realize that I have been on a long, seemingly never-ending search of myself. I believed that each step, good or bad, would take me closer to this understanding.

Now, waking up from a long period of stupor, I realize that I will never 'find' myself, for, with each step I take and each thing I do, I am 'making' myself. I realize that I can take it in my hands, decide who or what I want to be, and mould myself... into anything I want.

And so I will strive, I will struggle. I will live.

...